Misplaatst universalisme

Misplaatst universalisme, bestaat dat? Is universalisme, in de vorm van het omarmen van universele humaniteit, waarden en normen niet altijd gepast, dus nooit misplaatst? Zeker na de gewelddadigheden van nationalistische ideologieën in de twintigste eeuw, kunnen we toch alleen nog maar de mensheid als geheel beschouwen, zonder grenzen en onderscheidingen: Alle Menschen werden Brüder.

Politiek analist Luuk van Middelaar denkt daar anders over. Hij beschrijft in NRC hoe Europa na de catastrofe van de Tweede Wereldoorlog moreel houvast zocht in universele waarden als mensenrechten en vluchtelingenverdragen. “Zo konden we de altijd ongemakkelijke vragen van identiteit, politieke gemeenschap en groepsgevoel uit de weg gaan”. En we hoefden ook niet na te denken over onze veiligheidssituatie want die werd door de VS gegarandeerd. Dat kun je vooruitstrevend noemen, maar Van Middelaar vindt het vooral gemakzuchtig. Het gaat gepaard aan denkluiheid, want in universalistisch ingestelde intellectuele kringen is nooit de vraag gesteld hoe je het royale regime van onze verzorgingsstaat kunt verzoenen met een in principe voor iedere (echte) vluchteling openstaand toegangsbeleid. Zulk universalisme noemt hij daarom misplaatst.

Niet dat Van Middelaar terug wil naar een benauwd nationalisme. Het kan best zijn, zegt hij, dat de Europese nationale gemeenschappen langzamerhand te klein zijn geworden als basis van politieke organisatie. Maar als je wel je verzorgingsstaat wilt behouden dan kun je niet direct naar een wereldomspannende, alle mensen omvattende schaal toespringen. Dat hoeft ook niet, want Europa heeft de goede schaalgrootte voor hedendaagse politieke en militaire organisatie. En minstens zo belangrijk: een oude en respectabele beschaving, een domein van “ongekende vrijheid, welvaart en rechtszekerheid, zonder doodstraf en met de juridische gelijkheid van man en vrouw hoog in het vaandel”. 

Maar, denk ik dan, Europa heeft ook een misdadig verleden achter zich, en dat kun je niet zomaar wegstrepen. Daarom sluit ik me liever aan bij historicus Beatrice de Graaf. Die pleit in NRC van een week later eveneens voor meer Europese realpolitiek, dus voor machtsvorming en profilering van de Europese identiteit. Daartoe noodzaakt de huidige geopolitieke situatie. Maar we moeten die noodzaak wel “blijven haten”, want het spel wat daarbij hoort was in 1945 “met goede gronden toch echt failliet verklaard”. De Graaf wil dus een ideëel, universalistisch streven niet helemaal uit het oog verliezen.

Zie ook Woke en progressief.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Misplaatst universalisme en scrol naar beneden door.