Levinas en ontspanning

Volgens hoogleraar Gert-Jan van der Heiden was Levinas in Nederland ooit zo populair onder filosofen en theologen dat het soms nodig was om te zeggen dat niet iedere ander ongevaarlijk en hulpbehoevend is. En inderdaad, die wat mij betreft naïeve en overvragende interpretatie van Levinas kwam je veel tegen, en die doet nog steeds regelmatig opgeld. In het deeltje van ‘Kopstukken filosofie’ over Levinas zeggen Marcel Poorthuis en Joachim Duindam het als volgt: “De zieke, de arme, de weduwe en de wees zijn in de teksten van Levinas prototypes van het appèl op zorg dat iedere mens op mij doet”. 

Maar het is toch evident dat een universeel verplichtende, opofferende houding tegenover al je medemensen onhaalbaar is? Je vraagt je af hoe een dergelijke opvatting van Levinas ooit populair kon worden. Het antwoord is dat die interpretatie van Levinas naadloos aansloot bij een al even veeleisende en universeel geachte ethische traditie met diepe wortels in het Westen, namelijk die van christendom en kantianisme. Met het terugtreden van die traditie (met name van het christendom) kon de lege plek tijdelijk gevuld worden door de omarming van een Joodse filosoof aan wie men dezelfde overspannen opvattingen toekende.

Wat men over het hoofd zag: de plaats die Levinas geeft aan genieting en plezier, en aan de mogelijkheid goede verhoudingen gewoon aan te treffen, te vinden in de werkelijkheid. Ik geloof daarom ook niet in de loodzware, zeg maar calvinistische interpretatie van Levinas. Ik benadruk eerder het omgekeerde: je hoeft je bij Levinas niet in het zweet te werken om de Ander recht te doen.

Ten eerste omdat de Ander niet zomaar iedere ander is, maar degene die bij jou inbreekt. Dat kán een klootzak of kankerpit zijn, zeker, maar het zal beslist niet iedere klootzak of andere mens betreffen. De inbreuk overvalt je en dan zul je er waarschijnlijk naar handelen. 

Ten tweede, en het belangrijkste, het initiatief tot de relatie gaat niet van mij uit maar van de ander. Het gebeurt gewoon. Voorbereiding daarop door empathie of oefening is maar heel beperkt of niet mogelijk, vanwege – volgens Levinas – de absolute onkenbaarheid van de ander. Er komt, in afwijking van de westerse traditie, dus minder initiatief tot deugdzaamheid bij het ik te liggen. Levinas benadrukt juist dat ik helemáál niet het startpunt ben. Er zijn momenten dat er niets overblijft van het met plichten beladen, activistische ik omdat ik geraakt word door een ander, door zijn kwetsbaarheid, of door haar gepijnigde blik of zichtbare pijn. Dan neemt zo’n ander het over en ik laat me daardoor bepalen. In plaats van overspannen deugdzaamheid is er eerder een soort passiviteit aan de kant van het ik. Zo bezien heeft Levinas iets ontspannends in plaats van onhaalbaar belastends.

Op dat punt situeer ik het revolutionaire aspect van de benadering van Levinas. Want hij komt uiteindelijk bij andere waarden uit dan die gangbaar zijn in filosofie en ethiek: heteronomie zet hij tegenover, of op z’n minst naast autonomie, passiviteit zet hij tegenover initiatief, de ander komt soms als vanzelf vóór het ik, en niet door zelfkwellende oefening.

Zie ook Overspannen spraakverwarring. en Wie is de Ander bij Levinas?

Wil je commentaar geven of zien: klik op Levinas en ontspanning en scrol naar beneden door.

AI en denkschaamte

Het kost altijd moeite om uit te leggen dat denkschaamte een constructief verschijnsel is. Denkschaamte is de verlegenheid over je eigen denken, ook al was dat denken alleen maar oprecht goed bedoeld. Het kan optreden wanneer, ondanks jouw goede intenties, en volledig tegen je verwachtingen in, de ander juist doodongelukkig blijkt te worden van jouw goedbedoelde ideeën. Die ontdekking kan zich bijvoorbeeld voordoen bij een ouder die nadrukkelijk denkt te weten wat goed is voor zijn kind, of bij de manager die zich enthousiast opdringt aan haar medewerkers. 

Als die denkschaamte optreedt, ontdek je in een split second dat je over de grens van een ander bent heengegaan: ‘Sorry’. Schaamte is nooit leuk, dus denkschaamte in eerste instantie ook niet. Maar als ik weet dat ik de veroorzaker ben van de pijn die iemand anders toont, dan kan ik bijna niet anders dan me verontschuldigen. Over het algemeen is dat de start van een kwalitatief betere relatie met die ander, en zo wordt het verschijnsel constructief.

Cruciaal in deze dynamiek is het eigenaarschap van de kwetsende beweging waarmee alles begint. Het was mijn goede ideetje waarmee ik de ander overliep, het waren mijn goede bedoelingen die de ander in de hoek dreven.

Met grootschalig gebruik van AI zou deze hele dynamiek wel eens anders kunnen komen te liggen. Ik kan misschien nog enige trots of eigenaarschap ontlenen aan de prompt die ik aan AI voorleg voor het genereren van ideeën, maar het is verder toch overduidelijk dat de resultaten niet uit mijn koker komen. Het is zeer twijfelachtig of ik zelf nog de eigenaar ben van het resulterende ‘denkwerk’.

Maar dat betekent ook dat de effecten van dat denkwerk op anderen minder op mezelf terugslaan. Ik zal me minder aangesproken voelen door kwetsuren die het aanricht, ik heb de ideeën ook maar ergens anders vandaan. Tech-denker en journalist Jamie Bartlett bevestigt dat. Hij vertelt in NRC dat het uitbesteden van gedachtenvorming aan AI hem als denker en schrijver luier dreigt te maken. Dat impliceert een vermindering van het gevoel van eigenaarschap van de resulterende ideeën, en dat betekent een verkleining van het gevoel verantwoordelijk te zijn voor wat die ideeën bij anderen aanrichten. Ze zijn toch niet (helemaal) van jezelf.

Desondanks neemt Bartlett een omgekeerde beweging waar: AI kan het gevoel geven dat we slimmer zijn dan we zijn. Mensen krijgen een iets te hoge dunk van hun eigen kunnen en een iets te lage van die van anderen. “Of het gevoel dat hun ideeën beter zijn dan ze zijn. Of dat ze altijd gelijk hebben. AI kan dat absoluut versterken.” Hij ziet dat uitlopen op een samenleving waarin “bedrijven net iets minder goed functioneren, er net iets meer onenigheid is in teams, maar niemand precies kan uitleggen hoe dat komt”.

Maar, anders dan Bartlett, ben ik geneigd te zeggen: zo nieuw is dat helemaal niet. De illusie het beter te weten dan een ander, en voor anderen te denken, is zo oud als de wereld. Die is ook inherent aan (zelf) denken. En dat daardoor bedrijven en teams net wat minder functioneren dan wenselijk is hoort daar al eeuwen bij. Ik ben het met hem eens dat je niet hoeft te hopen dat AI daar iets aan verandert. Maar AI kan er wel toe bijdragen dat het vrij onzichtbare maar wezenlijk constructieve en corrigerende verschijnsel van de denkschaamte uit de dynamiek verdwijnt. Omdat excuses voor je denken alleen maar relevant zijn als die gedachten ook werkelijk van jezelf waren. 

Het zou toch jammer zijn om dat kwijt te raken.

Zie ook IJsbergen en blinde vlekken.

Wil je commentaar geven of zien: klik op AI en denkschaamte en scrol naar beneden door.

Alfa’s, bèta’s en vrijheid

Zodra wetenschappelijke uitspraken en voorspellingen over mensen gaan ontneem je ze een stuk vrijheid. Je verkleint de mogelijkheid tot ontsnapping aan zichzelf en hun omstandigheden.

Natuurwetenschappers (bèta’s) hebben dat probleem niet, want hun uitspraken gaan over moleculen of sterrenstelsels, niet over mensen. Met de ingewikkelde opgave om relevante uitspraken te doen over menselijk gedrag en sociale interactie - zonder de betrokken mensen vast te pinnen - worden specifiek de mens- en geesteswetenschappers (alfa’s) geconfronteerd. Dat komt omdat die uitspraken op onvoorspelbare manier van invloed zijn op de mensen waar ze over gaan. Een weersvoorspelling beïnvloedt het weer niet, een sociale voorspelling doet wél wat met haar ‘objecten’. Dat zorgt voor twee effecten waar natuurwetenschappers geen last van hebben. 

Een eerste effect kan zijn dat mensen, uit weerzin tegen vastpinning of ter afwending van bedreigende voorspellingen, kiezen voor ander gedrag dan voorspeld. Dan kloppen de uitkomsten van het onderzoek dus niet meer, daar gaan je ‘feiten’. Dat is weer van invloed op de status en het prestige van de alfa wetenschappen: de verkregen kennis wordt gezien als ‘soft’, en over het algemeen krijg je er dan minder geld voor.

Een tweede effect kan zijn dat mensen de sociaalwetenschappelijke inzichten wel degelijk als feiten opvatten, en zich laten determineren door de uitspraken die over hen gedaan worden. Filosoof Carissa Véliz zegt: een sociale voorspelling “buigt als een magneet de werkelijkheid naar zich toe”. En zij waarschuwt voor de gevaren daarvan: een hoge voorspellende nauwkeurigheid over individuen is geen wetenschappelijke vooruitgang, maar een symptoom van tirannie. Sociale voorspellingen zijn in feite versluierde bevelen, “wat als objectieve kans wordt gepresenteerd kan een oordeel worden waaraan niet meer te ontsnappen valt”. Je krijgt dan machtsuitoefening vermomd als wetenschappelijke analyse. Voor gewetensvolle sociaalwetenschappers is dat ongewenst en al decennia een bron van kritische reflectie op hun vak.

Het is dan ook geen toeval dat de alfa’s meer dan de bèta’s oog lijken te hebben voor de potentieel gevaarlijke kanten van AI. De opkomst van AI versterkt immers het deterministische karakter van uitspraken over mensen omdat ze door algoritmes als feiten worden behandeld. Véliz: “Als een algoritme exact weet wat jij gaat doen, is dat omdat de wereld via massasurveillance, zo is ingericht dat je geen keuzevrijheid meer hebt”. En alfa wetenschappers zijn gevoelig voor de gevaren daarvan, want die kennen ze van hun eigen sociaalwetenschappelijke inzichten.

Een filosofiedocent aan een hogeschool vertelde mij laatst dat er binnen haar vakgroep veel discussie is over de omgang met AI. Omdat voor schriftelijke werkstukken studenten AI grotendeels het werk laten doen overweegt men om over te gaan op mondelinge examens. En men zoekt naar terreinen die nog niet door AI zijn afgegraasd, om die aan de studenten te presenteren (al wordt dat gebied met de dag kleiner). Deze zorgen leven breed maar, zei zij, eigenlijk alleen bij de geestes- en sociale wetenschappers, niet of nauwelijks bij de docenten van de natuurwetenschappen. Door het deterministische karakter van AI en de natuurwetenschappen is dat verklaarbaar. Maar het betekent wel dat de gewichtige taak van bewaking van de menselijke vrijheid een zaak is van de alfa-wetenschappen. Dan is het niet leuk om voor ‘soft’ te worden versleten.

Zie ook Geschiedenis als exacte wetenschap.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Alfa's, bèta's en vrijheid en scrol naar beneden door.

De roman als omweg

Is romankunst per definitie een elitaire aangelegenheid? Naar aanleiding van de opmars van AI is dat een vraag waar tot reflectie geneigde schrijvers de laatste tijd mee worstelen. Want dankzij kunstmatige intelligentie kan iedereen met het grootste gemak teksten schrijven, dus kan iedereen zich dan kunstenaar noemen? Onder anderen Thomas Heerma van Voss breekt zich daarover het hoofd in Trouw en NRC. Hij is geneigd om het maken en beleven van echte kunst in verband te brengen met opofferingen, grote moeite en tegendraadsheid, allemaal zaken waar AI haaks op staat. Moet je dan concluderen dat daarvoor een elite onmisbaar is die zich verre houdt van automatisering?

Uit de teneur van de artikelen van Heerma van Voss begrijp ik dat hij de beleving van kunst gunt aan meer mensen dan alleen een maatschappelijke toplaag. Hij wil niet elitair zijn. Maar elitarisme is niet zijn grootste probleem. Echt zwaar tilt Van Voss aan de lege, nivellerende en voorspelbare producten die AI oplevert. Die doen bij hem “alleen maar het verlangen groeien naar iets dat afwijkt. Kunst waarin bochten worden genomen die niet logisch te verklaren zijn en die ontstaan uit langdurig geploeter. Een registerwisseling waar geen eenduidige logica of structuur in te ontdekken valt. Onverklaarbare rafelranden die voorbij gaan aan elk meetbaar nut of het dominante marktdenken, en die zo de vreemde sensatie teweegbrengen waar boeiende kunst nu eenmaal patent op heeft”.

Als je wilt kun je dat een vorm van elitarisme noemen. Want wie hebben de tijd en het geld voor langdurig geploeter? Voor zowel het schrijven als het lezen van romans moet je tijd en middelen hebben, plus een goede scholing. Schrijver Lize Spit zegt in dat verband: “Literatuur kan zich haar eigen elitarisme niet meer permitteren. Wat literatuur je nu echt kost, is niet het geld van de lezer, maar de tijd van de lezer, en die is zoveel waard geworden, er liggen zoveel alternatieven”. 

Maar, zoals gezegd, elitarisme is niet Van Voss’ grootste probleem. Hij zit meer in zijn maag met de verplatting van literatuur: “...dit alles is toch niet, tja, de bedoeling? Of eigenlijk: voor goede kunst is toch altijd een weg voorhanden, en die kunst moet toch draaien om een zekere onverwachtheid, tegendraadsheid, om iets wat niet uit een door bestaand werk gevormde database voortkomt?” Er bestaat, zegt Van Voss, een diep menselijk verlangen naar zoekende gedachtes en afwijkendheid. “Dat raadselachtige, vaak zo individuele sentiment: dat je via een kunstwerk tijdelijk een ander kan worden en jezelf kan terugzien. De troost die daarin besloten ligt.” En als daarvoor een zeker elitarisme vereist is, dan moet dat maar, zo begrijp ik Van Voss, want zonder dat “vervliegt elk onderscheid tussen simpel en complex werk, tussen hoge en lage cultuur, tussen vluchtig en doorwrocht, tussen kunst die tegemoetkomt en kunst die vervreemdt”. Deze formulering van het kernprobleem brengt hem toch weer regelrecht terug naar het elite-probleem. Want, inderdaad, het zullen vaak de mensen zijn die alles al voor elkaar hebben, of misschien zelfs verveeld zijn met alles wat ze hebben, die naar die complexiteit op zoek gaan. Vandaar opnieuw de vertwijfelde vraag van Van Voss: “Of is dit alles van mij ook een elitaire houding?” Het blijft hem dwarszitten.

Ik zou als tegenvraag willen stellen: is voor de beleving van andersheid, die voor Van Voss zo wezenlijk is, per se literatuur nodig? Die vraag komt enerzijds voort uit mijn herkenning van de centrale plaats die Van Voss geeft aan andersheid, de vruchtbare verstoring van mijn universum door de ontmoeting met het universum van een ander. Dit alles resoneert bij mij, omdat mijn favoriete filosoof Levinas spreekt over het ‘verlangen naar de ander’, naar absolute andersheid, naar overstijging van de formele logica, de sensatie van voorrang geven aan wat je niet begrijpt maar je wel beetpakt. 

Maar anderzijds: ik heb mijn leven lang maar weinig gehad met literatuur. Ik ben nooit een groot lezer van romans geweest en moet altijd tot mijn schande bekennen dat ik niets van Reve, Hermans of Mülisch gelezen heb, noch van Cervantes, Tolstoi of Thomas Mann. Ik heb kennelijk romans altijd als onnodig lange omwegen gezien om aan te komen op precies datzelfde punt van de raadselachtige andersheid van “tijdelijk een ander worden” en te stuiten op het verrassende universum van een ander mens.

Ik ben daarom minder somber dan Van Voss over een eventueel verdwijnen van de romankunst. Want als de ervaring van absolute andersheid inderdaad is wat we zoeken, dan is het goed om te weten dat die ervaringen heel eenvoudig kunnen plaatsvinden. Namelijk overal waar mensen gewone dagelijkse interactie met elkaar hebben, in onooglijke activiteiten op het werk, in het huishouden of in de kroeg. Daar kan de ervaring zich voordoen van een ander mens met een totaal eigen universum, dat je nooit had kunnen verzinnen. Die hoeft niet lang en doorwrocht voorbereid te zijn, die kan in zijn overrompelende heftigheid kort, zelfs ultrakort duren. Met als bijvangst dat het probleem van het elitarisme verdwijnt. Verder blijft, voor liefhebbers de lange weg van de literatuur uiteraard beschikbaar.

Zie ook Zelfreflectie door de ander.

Wil je commentaar geven of zien: klik op De roman als omweg en scrol naar beneden door.

Weerzinwekkend

Wie enigszins verstand heeft van religieuze teksten weet dat daar weerzinwekkende passages in staan die oproepen tot opnemen van het zwaard, verovering van andermans territorium, en verdrijving van de bevolking of erger. Neem bijvoorbeeld voor mijn eigen, Joodse traditie de tekst van Deuteronomium 19 vers 1: “Wanneer de Eeuwige, uw God, de volken in het land dat hij u zal geven heeft uitgeroeid, en u hun land in bezit hebt genomen en in hun steden en hun huizen bent gaan wonen...”

Dergelijke teksten veroorzaken altijd ongemak als ze onderdeel vormen van de Torahoofdstukken die op sjabbat in sjoel gelezen worden. Maar tot nu toe lukte het mij aardig om ze te relativeren. Ik ben historicus genoeg om te weten dat in het Midden-Oosten van het millennium vóór het jaar nul het schering en inslag was dat machtige heersers territorium van andere volken veroverden en de bevolking uitroeiden of tot slaaf maakten. De Bijbel reflecteert de mores van zijn tijd, meer niet. Bovendien, en minstens zo belangrijk, dat soort praktijken vormen toch geen richtsnoer meer voor ons huidige handelen? Er staat toch een Chinese muur tussen die teksten en ons beschaafde hedendaagse handelen?

Maar die relativering valt me de laatste tijd moeilijker. Want de teksten over verovering en verdrijving van de bevolking vallen steeds meer samen met feitelijke praktijken van verovering en verdrijving, bijvoorbeeld door Joodse kolonisten op de Westbank. En die kolonisten zijn zelf de eersten die hun misdadige acties met de dubieuze teksten in verband brengen, zij beroepen zich openlijk op de betreffende Tora-verzen. Zijn die teksten wel zo onschuldig? Het ongemak dijt alleen maar uit.

Nu kun je, als je wilt, verder gaan met relativeren en zeggen: de bedoelde Torateksten reflecteren niet alleen de wereld van het millennium van voor de jaartelling, maar net zo goed de huidige geopolitieke gang van zaken. Zo gaat het nu eenmaal toe in de wereld. Xi knevelt de Oeigoeren, Poetin valt Oekraïne binnen, Trump zinspeelt op het uitroeien van een hele beschaving. Europa wordt opgeroepen wakker te worden uit zijn pacifistische slaap en over te gaan tot het bedrijven van aloude machtspolitiek, kortom (weer) dader te worden. Precies in lijn met die wereldwijsheid is de Joodse staat gebouwd op de ruïnes van Palestijnse huizen, een werkelijkheid waarover je niet moet zeuren.

Het boekje Een lied van leegte. Het verhaal van Chirbet Chiz’a van S. Yizhar over de verdrijving van de Palestijnen in 1948 beschrijft hoe dergelijke fatalistisch opvattingen en bijbehorend gedrag postvatten. “Als je het leest”, zegt Marjoleine de Vos in NRC, “ga je begrijpen hoe het kan dat soldaten zulke dingen doen. Deden. Altijd gedaan hebben en altijd zullen doen”. De Vos benadrukt dat voor Yizhar dit begrijpen niet hetzelfde is als goedpraten of rechtvaardigen. De kracht van het boekje zit er vooral in “dat je begrijpt wat het is om dader te zijn en dat je het kúnt zijn, ook al zie je heel goed hoe die mensen daar zitten, bijeen gedreven onder een boom, sommigen berustend, anderen bang of wanhopig”. Yizhar, aldus De Vos, beschrijft waarheid; en dat op sublieme wijze “met een kracht en een schoonheid vergelijkbaar met die van Vassili Grossman (Leven en Lot), maar dan heel beknopt”. 

Misschien, denk ik, is dat ook de kracht van Bijbelteksten, ook de meest verschrikkelijke: ze zijn zo waar. Zonder dat ze voor goedpraten en rechtvaardiging gebruikt mogen worden. Dit inzicht maakt de kloof met het huidige Israël – waar die rechtvaardiging aan de orde van de dag is – groter, maar die met de Bijbelteksten niet per se. Want waar anders dan van de waarheid “kwam toch dat gevoel vandaan dat ik werd aangeklaagd?”, aldus Yizhar. 

Zie ook Tussen de grootmachten.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Weerzinwekkend en scrol naar beneden door.

Misplaatst universalisme

Misplaatst universalisme, bestaat dat? Is universalisme, in de vorm van het omarmen van universele humaniteit, waarden en normen niet altijd gepast, dus nooit misplaatst? Zeker na de gewelddadigheden van nationalistische ideologieën in de twintigste eeuw, kunnen we toch alleen nog maar de mensheid als geheel beschouwen, zonder grenzen en onderscheidingen: Alle Menschen werden Brüder.

Politiek analist Luuk van Middelaar denkt daar anders over. Hij beschrijft in NRC hoe Europa na de catastrofe van de Tweede Wereldoorlog moreel houvast zocht in universele waarden als mensenrechten en vluchtelingenverdragen. “Zo konden we de altijd ongemakkelijke vragen van identiteit, politieke gemeenschap en groepsgevoel uit de weg gaan”. En we hoefden ook niet na te denken over onze veiligheidssituatie want die werd door de VS gegarandeerd. Dat kun je vooruitstrevend noemen, maar Van Middelaar vindt het vooral gemakzuchtig. Het gaat gepaard aan denkluiheid, want in universalistisch ingestelde intellectuele kringen is nooit de vraag gesteld hoe je het royale regime van onze verzorgingsstaat kunt verzoenen met een in principe voor iedere (echte) vluchteling openstaand toegangsbeleid. Zulk universalisme noemt hij daarom misplaatst.

Niet dat Van Middelaar terug wil naar een benauwd nationalisme. Het kan best zijn, zegt hij, dat de Europese nationale gemeenschappen langzamerhand te klein zijn geworden als basis van politieke organisatie. Maar als je wel je verzorgingsstaat wilt behouden dan kun je niet direct naar een wereldomspannende, alle mensen omvattende schaal toespringen. Dat hoeft ook niet, want Europa heeft de goede schaalgrootte voor hedendaagse politieke en militaire organisatie. En minstens zo belangrijk: een oude en respectabele beschaving, een domein van “ongekende vrijheid, welvaart en rechtszekerheid, zonder doodstraf en met de juridische gelijkheid van man en vrouw hoog in het vaandel”. 

Maar, denk ik dan, Europa heeft ook een misdadig verleden achter zich, en dat kun je niet zomaar wegstrepen. Daarom sluit ik me liever aan bij historicus Beatrice de Graaf. Die pleit in NRC van een week later eveneens voor meer Europese realpolitiek, dus voor machtsvorming en profilering van de Europese identiteit. Daartoe noodzaakt de huidige geopolitieke situatie. Maar we moeten die noodzaak wel “blijven haten”, want het spel wat daarbij hoort was in 1945 “met goede gronden toch echt failliet verklaard”. De Graaf wil dus een ideëel, universalistisch streven niet helemaal uit het oog verliezen.

Zie ook Woke en progressief.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Misplaatst universalisme en scrol naar beneden door.

Leo XIV

Positief verrast ben ik door de uitspraak van paus Leo - onder andere naar aanleiding van Peter Hegseths militarisme in de naam van Jezus - dat de christelijke missie “al vaak misbruikt is voor overheersing”. Het is niet zo moeilijk om de voorbeelden daarvan voor de geest te halen. Denk aan het eeuwenlange christelijke antisemitisme, vergezeld van uitsluiting en moordpartijen. Aan kruistochten tegen ‘mohammedaanse godloochenaars’, aan ketterverbrandingen en aan het 19e eeuwse westerse imperialisme met in zijn kielzog de vele missionarissen ter bekering van de heidenen.

Maar de lange lijst overziende vind ik het woord ‘misbruikt’ verkeerd gekozen door de paus. Alsof er per ongeluk dingen misgegaan zijn met iets dat op zichzelf alleen maar goed is, een soort bedrijfsongevallen. Leo lijkt niet in te zien dat het hele begrip ‘missie’ dubieus is. Het begrip bergt namelijk van meet af aan het geweld in zich dat er later uit voortgekomen is. Dat geweld vloeit regelrecht voort uit de pretentie de waarheid te kennen, en voor iedereen te kunnen invullen wat goed is voor hem of haar. Het is inherent aan iedere Blijde Boodschap, of die nu van religieuze of wereldse aard is. ‘Missie’ impliceert het reinste denken voor een ander. 

Het zou mooi zijn als paus Leo dat ook onder ogen kon zien.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Leo XIV en scrol naar beneden door.

Woke en progressief

Het woord ‘progressief’ in ‘Progressief Nederland’ (PRO) kan best goed gekozen zijn. Tot pakweg een jaar geleden stond progressief gelijk aan ‘woke’, dat wil zeggen aan anti-racisme, inclusiviteit, intersectionalisme, genderneutraliteit en pleidooien voor het opheffen van grenzen. Maar woke is op zijn retour. En ‘progressief’ kan zich daar redelijk makkelijk weer van losmaken door terug te keren naar oudere waarden die eerder met progressiviteit verbonden waren. Ik denk aan zaken als een rechtvaardige inkomens- en vermogensverdeling, solidariteit met de zwakkeren en zorg voor het milieu. En dat alles binnen een context van liefst Europese, en anders Nederlandse grenzen.

De afnemende aantrekkingskracht van woke kan ik wel begrijpen. Er zit een vorm van zelfkastijding in om (als voornamelijk witte mensen) voortdurend te reflecteren op de onderdrukking die jij en je bevolkingsgroep veroorzaken in verleden en heden. De absolute zuiverheid die daarmee beoogd wordt is voor de meeste mensen niet haalbaar. Er zit beslist iets aandoenlijks in het streven van woke naar het afleggen van totale verantwoording. Maar het is ook enigszins naïef om, zoals Sarah Sluimer het formuleert in een NRC-column, van mensen te vragen om “je taal en gedragingen tot op de millimeter te deconstrueren en te transformeren, zonder ooit echt het gevoel te krijgen dat je op de juiste weg bent”. Dat kúnnen mensen helemaal niet.

Erger dan naïef, echt wrang wordt woke als je bedenkt met hoeveel enthousiasme in vooruitstrevende kringen open grenzen en kosmopolitisme werden verwelkomd. Ze zouden het tijdperk inluiden van universele broederschap en van de wereld een solidair dorp maken. De idealisten hadden niet door dat hun multiculti euforie de op winst beluste kapitalisten een fraaie dekmantel gaf voor het optuigen van hún kosmopolitisme. Bedrijven en techbro’s konden transnationale imperia vestigen die nog nauwelijks ergens belasting betalen, en goede sier maken met utopische formules als de ‘United colors of Benetton’ en het ‘universeel verbindende Internet’. Zo bekeken reflecteerde woke dus eigenlijk een beetje te weinig, of niet op de goede manier.

Hoe dan ook, woke is niet goed meer houdbaar, dat ben ik met Sluimer eens. Maar dat het kind van progressieve waarden met het badwater van woke wordt weggegooid, zoals zij zegt, dat klopt niet. Sluimer wist nog niet van de nieuwe naam van Groenlinks/PvdA toen ze haar column schreef, maar ik vat die op als een aanzet om zorgvuldig na te denken over progressieve waarden die langduriger houdbaar zijn, zoals gelijkheid en milieu. En dan zonder woke te worden.

Zie ook Woke avant la lettre.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Woke en progressief en scrol naar beneden door.

Sorry

Laatst las ik over de vele manieren waarop het woord ‘sorry’ inhoudsloos wordt gebruikt. “Wij Britten zeggen vaak sorry terwijl we het niet menen”, zegt een leraar Engels in Trouw. Of het is een manier om emotionele reacties van een ander te sussen of te voorkomen. “Steeds vaker wordt sorry gebruikt voor het betuigen van spijt over kleine ongemakkelijkheden. Die afzwakking toont zich ook in het toenemende gebruik van versterkende bijwoorden om de intensiteit van sorry in bepaalde situaties juist te benadrukken: I am truly sorry. Of: I am extremely sorry.” En die tendens is niet beperkt tot Britten.

Net voor ik het artikel las had ik in een interview ‘sorry’ opgevoerd als een bij uitstek met betekenis geladen woord, gekoppeld aan denkschaamte. Denkschaamte is de realisatie dat je in je goedbedoelde enthousiasme iemand kwetst. Die ontdekking kan bijvoorbeeld gelden voor een ouder die soms te nadrukkelijk denkt te weten wat goed is voor zijn kind, of de manager die zich enthousiast opdringt aan haar medewerkers. “Als die denkschaamte optreedt, ontdek je in een split second dat je over de grens van een ander bent heengegaan: ‘Sorry’. Die verontschuldiging maakt nieuw contact mogelijk.”

Vernieuwing van het contact, door het simpele woordje sorry. Dat is nogal wat, en niet bepaald betekenisloos. Je kunt concluderen dat er twee soorten sorry’s zijn. Het Trouw-artikel maakt duidelijk dat een miniem verschil in de formulering al het verschil kan maken tussen betekenisloosheid en betekenisvolheid: “De zin ‘Sorry, als je je gekwetst voelt’ betekent iets heel anders dan: ‘Sorry dat ik je heb gekwetst’.” Als dat zo is wordt het zaak om de twee soorten goed van elkaar te onderscheiden. 

Dat is nog niet zo eenvoudig. Wat is vereist voor de betekenisvolle variant? Het moet, voor degene die zich excuseert, duidelijk zijn dat hij met zijn gedrag of uitspraak de ander pijn heeft gedaan. Daarvoor moet verdriet of boosheid of gekwetstheid bij de ander zichtbaar zijn. Want anders krijg je het signaal van grensoverschrijding niet terug die het serieus maakt. Lastig genoeg moet de grensoverschrijding dus al plaatsgevonden hebben wil het uitspreken van ‘sorry’ inhoudsvol zijn, maar dan heb je ook wat. Als het alleen maar gebruikt wordt om ongemak te voorkomen wordt het snel betekenisloos.

Zie ook Verbinding, dat lijkt iedereen te willen.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Sorry en scrol naar beneden door.

Streven naar perfectie is menselijk, maar tekortschieten is nog menselijker

Zelf heb ik die ervaring nog niet, maar andere mensen zeggen: muziek door AI gecomponeerd heeft het nét niet. Nogmaals, ik heb het niet ervaren, maar als dat zo zou zijn dan staan we mentaal toch voor een grote omkering van waarden.

Je kunt zeggen dat, tot recent, het bereiken van perfectie het richtsnoer was/is waarop we ons oriënteren bij veel van onze activiteiten. In de meeste gevallen weten we heel goed dat perfectie onhaalbaar is, maar het diende voor het stellen van normen en meetcriteria. Toegepast op het gebied van de muziek: zowel de beoordeling van composities als uitvoeringen van muziek werden langs de lat van het volmaakte gelegd. Weliswaar konden luisteraars naar muziekopnames zich ergeren aan supergladde uitvoeringen waarin alle oneffenheden door opnametechnieken zijn weggeretoucheerd. Maar dat liet het streven naar perfectie als richtsnoer ongedeerd. Niemand is perfect, en toch probeert iedereen zijn tekortkomingen te verhelpen. En die wens is goed te begrijpen, die hangt samen met ons verlangen naar beheersing van onze omgeving en het uitschakelen van verrassingen en andersheid. 

AI lijkt het nu voor elkaar te krijgen om dat (zeer menselijke) streven naar perfectie honderdtachtig graden te draaien en om te zetten in een waardering van oneffenheden, foutjes en ruis. We streven naar perfect en rimpelloos, maar als het eenmaal zover is vinden we het kennelijk saai. Zo kan er een trend ontstaan die voorkeur heeft voor ouderwetse langspeelplaten, eventueel met kras erop. Of voor opnames waar ruis te horen is, of onzuiverheden, of het nadrukkelijk aanslaan van toetsen.

Overigens is die trend van het toelaten van oneffenheden decennia ouder dan de opkomst van AI. Die was al zichtbaar in de mode van nieuwe spijkerbroeken met gaten en slijtageplekken sinds de jaren negentig. En in postmodernistische filosofische uitspraken uit die jaren, bijvoorbeeld van Françoise Dastur. Zij stelt dat gebrekkigheid ons in contact brengt met de grenzen van ons bestaan en juist daar wordt het leven kostbaar. Ik vroeg me destijds weleens af of het laten vieren van de beheersing, bijvoorbeeld van nette kleren of sluitende gedachten, een luxe-verschijnsel was. Ik associeerde dat met onze door welvaart en technologie geschraagde verzorgingsstaat, we zouden zo verwend zijn dat we ons voor de afleiding wat rafelranden konden permitteren. 

Maar wat AI nu teweegbrengt gaat veel verder dan dat. AI lijkt, door zijn belofte van alwetendheid en alomvattendheid, de trend van weerzin tegen perfectie en verlangen naar het onvolmaakte een veel grotere, bijna existentiële reikwijdte te geven. Die weerzin heeft niets meer met verwendheid of luxe te maken, die raakt aan iets diep menselijks dat zich verzet tegen de totale controle. In de woorden van de filosoof Judith Butler: “Laten we eerlijk zijn, we worden door elkaar ontregeld. En als dat niet zo is, missen we iets”. 

Zij doelt daarbij op meer dan wat afleiding van de verveling. Streven naar perfectie is menselijk, maar tekortschieten is nog menselijker en socialer. Met dat principe is AI onbekend.

Zie ook Het goede, het ware en het schone en Het totalitarisme is onder ons.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Streven naar perfectie is menselijk, maar tekortschieten is nog menselijker en scrol naar beneden door.

Tussen de grootmachten

Nog geen twee weken geleden wachtten politici, pers en wij allen angstig af wat Trump zou gaan doen met Groenland. Hij zou het gebied koste wat het kost annexeren. Hij dreigde met militair ingrijpen en hogere importtarieven voor de landen die Denemarken bijvielen. Buitenlandanalist Rob de Wijk schreef toen een opbeurende column over de potentie van Europa. “Ik hoor voortdurend de mantra dat ‘we niet zonder Amerika kunnen’. Onzin. Het is een kwestie van willen. De Amerikaanse troepen zijn eenvoudig door Europese te vervangen. Franse en Britse kernwapens kunnen de nucleaire taak van de Amerikanen overnemen. Met behulp van het Oekraïense Delta-systeem gekoppeld aan Europese satellietsystemen kunnen we ook zelf grote militaire operaties uitvoeren. Geavanceerde langeafstandswapens kunnen we inmiddels samen met Oekraïne ontwikkelen. Het EU-programma ReArm Europe komt op stoom. Over een paar jaar zijn de belangrijkste gaten in de Europese defensie gedicht.”

Afgelopen vrijdag, na voelbare, al dan niet terechte, collectieve opluchting dat de zaak niet uit de hand gelopen is, schrijft hij een inktzwart commentaar. Onder de titel “De situatie in Europa is veel ernstiger dan velen denken” vraagt hij zich af of we in Europa ooit voorbij het stadium komen dat we denken te leven in een wereld die we wensen, in plaats van een wereld zoals die is. Trump liet Oekraïne aan zijn lot over en koos partij voor Rusland. Oekraïne interesseert hem geen zier. Dat geldt ook voor de verdediging van de bondgenoten tegen een steeds agressiever wordend Rusland.”

Het optreden van De Wijk heeft wel iets weg van de stijl van een Bijbelse profeet: als het publiek in zak en as zit gaat hij troostend rond, als mensen te luchtig doen over een gevaarlijke situatie heft hij waarschuwende woorden aan. Aan het begin van de zesde eeuw voor de gangbare jaartelling zat - zoals wel vaker - het kleine koninkrijk Juda en zijn hoofdstad Jeruzalem klem tussen de grootmachten Egypte en Babylonië. Concreet ging er voor Jeruzalem grote dreiging uit van de koning van Babylonië, Nebukadnezer. De profeten Ezechiël en Jeremia beschouwen het als hun taak om de mensen daarvoor te waarschuwen, regelmatig in scherpe bewoordingen. Maar als Jeruzalem eenmaal is ingenomen en de Tempel is verwoest wanhoopt de bevolking. De profeten slaan dan een andere, troostende en bemoedigende toon aan. 

Een dergelijke rolverwisseling zie ik De Wijk ook regelmatig uitvoeren. Hij vervalt in zijn waarschuwende modus niet gauw in de vermanende toon van de profeten (“Het komt door jullie zonden!”), maar streng is hij wel als hij de vraag stelt of de Europese leiders weifelachtig zullen blijven hangen in de voorbije wereld. Gelukkig houdt hij God erbuiten.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Tussen de grootmachten en scrol naar beneden door.