Tussen de grootmachten

Nog geen twee weken geleden wachtten politici, pers en wij allen angstig af wat Trump zou gaan doen met Groenland. Hij zou het gebied koste wat het kost annexeren. Hij dreigde met militair ingrijpen en hogere importtarieven voor de landen die Denemarken bijvielen. Buitenlandanalist Rob de Wijk schreef toen een opbeurende column over de potentie van Europa. “Ik hoor voortdurend de mantra dat ‘we niet zonder Amerika kunnen’. Onzin. Het is een kwestie van willen. De Amerikaanse troepen zijn eenvoudig door Europese te vervangen. Franse en Britse kernwapens kunnen de nucleaire taak van de Amerikanen overnemen. Met behulp van het Oekraïense Delta-systeem gekoppeld aan Europese satellietsystemen kunnen we ook zelf grote militaire operaties uitvoeren. Geavanceerde langeafstandswapens kunnen we inmiddels samen met Oekraïne ontwikkelen. Het EU-programma ReArm Europe komt op stoom. Over een paar jaar zijn de belangrijkste gaten in de Europese defensie gedicht.”

Afgelopen vrijdag, na voelbare, al dan niet terechte, collectieve opluchting dat de zaak niet uit de hand gelopen is, schrijft hij een inktzwart commentaar. Onder de titel “De situatie in Europa is veel ernstiger dan velen denken” vraagt hij zich af of we in Europa ooit voorbij het stadium komen dat we denken te leven in een wereld die we wensen, in plaats van een wereld zoals die is. Trump liet Oekraïne aan zijn lot over en koos partij voor Rusland. Oekraïne interesseert hem geen zier. Dat geldt ook voor de verdediging van de bondgenoten tegen een steeds agressiever wordend Rusland.”

Het optreden van De Wijk heeft wel iets weg van de stijl van een Bijbelse profeet: als het publiek in zak en as zit gaat hij troostend rond, als mensen te luchtig doen over een gevaarlijke situatie heft hij waarschuwende woorden aan. Aan het begin van de zesde eeuw voor de gangbare jaartelling zat - zoals wel vaker - het kleine koninkrijk Juda en zijn hoofdstad Jeruzalem klem tussen de grootmachten Egypte en Babylonië. Concreet ging er voor Jeruzalem grote dreiging uit van de koning van Babylonië, Nebukadnezer. De profeten Ezechiël en Jeremia beschouwen het als hun taak om de mensen daarvoor te waarschuwen, regelmatig in scherpe bewoordingen. Maar als Jeruzalem eenmaal is ingenomen en de Tempel is verwoest wanhoopt de bevolking. De profeten slaan dan een andere, troostende en bemoedigende toon aan. 

Een dergelijke rolverwisseling zie ik De Wijk ook regelmatig uitvoeren. Hij vervalt in zijn waarschuwende modus niet gauw in de vermanende toon van de profeten (“Het komt door jullie zonden!”), maar streng is hij wel als hij de vraag stelt of de Europese leiders weifelachtig zullen blijven hangen in de voorbije wereld. Gelukkig houdt hij God erbuiten.

Wil je commentaar geven of zien: klik op Tussen de grootmachten en scrol naar beneden door.